همه ی ما خویشتنی داریم و به شدت سعی می کنیم از حقِ حیات آن دفاع کنیم. اما آسیب پذیری بخشی از خلقتِ ماست.

همه ی ما بحران های شخصی را تجربه کرده ایم؛ مثلا مرگِ ناگهانی عزیزانمان و یا اطلاع یافتن از اینکه یک بیماری جدی داریم. هر احساسی که به احساسِ خوشبختی ما حمله ور می شود، به احساسِ ما از خویشتن نیز حمله می کند. اگر خانه یا تمامِ پول خود و یا همسرتان را از دست بدهید، این رویدادِ بیرونی، هیجان های ترس و نگرانی را به سرتاسرِ خویشتن ارسال می کند.

در هر لحظه ای که احساس می کنید دنیا ی شما در حالِ متلاشی شدن است، آن چیزی که واقعا در حال فروپاشی است، خویشتن و اعتمادِ آن به درکِ واقعیت است.

پس از هر تکانه ی شدیدی که به جسم یا ذهن وارد می شود، مدتی زمان می برد تا شخصیت خویشتنِ آسیب پذیر بهبود یابد.

خیلی خوش اقبال هستیم که این ضرب المثل قدیمی حقیقت دارد: "روح ها نمی شکنند، فقط خم می شوند.